Ben hiç uçurtma uçuramadım, hiç rüzgarla omuz omuza verip göklere hakim olamadım. Uçurtmamın her yükselişinde gülücükler saçamadım etrafa. Bir yerlerde baba-oğul uçurtma uçuranları görsem hep özentiyle baktım ve büyük umutla bekledim havalanabilmesini. Yine de mutlu ediyordu o çocuğun renkli kahkahası, babanın kahraman edasıyla oğlunun gözünde parlayışı... Benim hep kuzey-batıdan esen rüzgarlarım oldu, arada da nereden geldiği belli olmayan poyrazlarım. Bazen elimde bir uçurtma hayal ederek koştuğum da oluyordu bir sabah esintisinde ve koşarken şarkılar söylediğim. Ayağım takıldığında tutacak bir el olmuyordu bazen, bazen ayağa kalkmamı gerektirecek nedenler de... Ama hayallerim vardı benim. Yeşil-beyaz kuyruklu, sarı gövdeli, kocaman gülümseyen ve gülümsemesiyle güneşi kıskandıran bir uçurtmam vardı o hayallerimde ve bazı sabahlar onunla uyandığım rüyalarım: “Uçur beni papatya, kessene ayaklarımı yerden, uçursana beni, uçsana..!”Hani sorarlar ya en büyük hayalini, en büyük hayalim hala aynı benim: O sabah esintisinde, güneşin ilk tebessümlerinde uçurmak papatyamı ve uçmak o tepenin eteklerinde... :)
